ผมมักนึกอยู่เสมอว่า ถ้าวันนั้นผมไม่ได้เห็นรูปภาพใบนั้นในนิตยสาร ตอนนี้ชีวิตผมจะอยู่ตรงไหน
บางทีสิ่งนี้แหละ คือสิ่งที่คนเราเรียกมันว่าฟันเฟืองแห่งโชคชะตา
เกิดและโตในไทย มีเลือดจีนแต้จิ๋ว

ผมชื่อ เอกณรงค์ สุขสุภกิจ (เอก) ผู้ซึ่งเกิดในประเทศไทยและเติบโตในครอบครัวคนไทย แต่จริง ๆ แล้วผมมีเชื้อสายจีนอยู่ เพราะปู่ของผมเดินทางอพยพย้ายถิ่นฐานโดยการนั่งเรือลงมาตั้งถิ่นฐานในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จากแต้จิ๋วในจีนมาอยู่ไทย ตั้งแต่สมัยก่อนนานมาแล้ว
แต่ก่อนหน้านี้ เรื่องพวกนั้นแทบไม่มีความหมายอะไรกับผมเลย
จนถึงวันหนึ่งตอนเรียนมหาวิทยาลัยปีสี่
นิตยสารที่มีบทความท่องเที่ยวจางเจียเจี้ยในตอนนั้น
ผมบังเอิญเปิดนิตยสารและเจอบทความเกี่ยวกับการท่องเที่ยวจางเจียเจี้ย เป็นภาพของประตูสวรรค์ ซึ่งที่จริงคือช่องหินขนาดมหึมาบนภูเขา ผมจ้องภาพนั้นอยู่นานมาก แล้วนึกได้แค่ประโยคเดียวว่า โลกใบนี้สวยขนาดนี้ได้อย่างไร
นั่นเป็นครั้งแรกที่คำว่า “จีน” กลายเป็นภาพชัด ๆ ในหัวผม ไม่ใช่แค่ชื่อประเทศอีกต่อไป
ผมเลยเริ่มเก็บเงิน แล้วซื้อตั๋วเครื่องบินไปยังประเทศจีน

ผมไม่อยากเป็นแค่คนที่แวะเที่ยว

สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น เกินกว่าที่ผมคิดไว้ไกลมาก
จีนที่ผมเห็นกับตา มีชีวิตชีวากว่าในนิตยสารเสียอีก และตอนนั้นจีนยังไม่เจริญเท่าทุกวันนี้ แต่ภูเขา แม่น้ำ และความมีน้ำใจของผู้คน ทำให้ผมประทับใจอยู่ลึกๆ อาจเป็นเพราะในเลือดผมมีเชื้อสายจีนอยู่ส่วนหนึ่งก็ได้
ผมบอกตัวเองว่า ผมไม่อยากเป็นแค่ผู้มาเยือน
หลังเรียนจบ ผมจึงเลือกมาทำงานต่อในจีน การตัดสินใจครั้งนั้นกลายเป็นเวลากว่าสิบปี ค่อย ๆ รู้สึกว่าที่นี่เป็นบ้านได้เหมือนกัน
จากความทึ่ง สู่ความเคารพ
หลายปีที่ผ่านมา ผมเห็นระบบจ่ายเงินบนมือถือเกิดจากศูนย์จนกลายเป็นเรื่องปกติที่ใช้กันทั่วไปในชีวิตประจำวัน เห็นรถที่ใช้ไฟฟ้าเต็มถนน เห็นเมืองที่เคยดูเล็กบนแผนที่กลายเป็นจุดสำคัญของซัพพลายเชนโลก ผมเป็นทั้งคนนอกที่ยืนดู และคนที่อยู่ข้างใน เห็นประเทศนี้ดีขึ้นทีละนิด ความรู้สึกของผมก็เปลี่ยน จาก “ทึ่ง” ในตอนแรก กลายเป็น “เคารพ” ในวันนี้
ร้อยกว่าปีก่อน บรรพบุรุษของผมออกจากจีนนั่งเรือลงใต้มายังประเทศไทย ตอนนี้ผมกลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้ง นี่จะไม่ใช่เรื่องของวาสนาได้อย่างไร

เจอซัมเมอร์แล้วก็เห็นช่องว่าง

ตลอดหลายปี ผมไปเมืองจีนมามาก ทั้งเมืองใหญ่และหมู่บ้านเล็ก ๆ และได้เจอชาวจีนจากหลายๆภูมิหลัง หนึ่งในนั้นคือซัมเมอร์
เธอเป็นคนที่คุยกับใครแล้วมองตาจริงจัง เราทั้งคู่ชอบโลกใบนี้ ชอบผจญภัย และชอบลองวัฒนธรรมที่ต่างจากตัวเอง
แต่เราค่อยๆ เห็นอย่างหนึ่ง: เพื่อนต่างชาติหลายคนมองไม่เห็นจีนแบบที่เราเห็น
บางคนมาเที่ยวตามทัวร์ ต่อคิวหน้าจุดชมวิวสองชั่วโมง ถ่ายรูปสิบนาที แล้วสรุปว่าจีนมีแต่คนเยอะ บางคนมาทำธุรกิจ สินค้าดีแต่ไปไม่ถึงตลาด เพราะยังจับทางวัฒนธรรมธุรกิจและความสัมพันธ์แบบจีนไม่ได้ บางคนอยากมาเรียนรู้อย่างเป็นธุรกิจ แต่หาคนเชื่อมต่อที่ใช่ยังไม่ได้เลย
สิ่งที่พวกเขาขาดไม่ใช่เงิน ไม่ใช่เวลา แต่เป็นสะพาน
เหตุผลกับหัวใจ
แล้วผมกับซัมเมอร์ พวกเราก็อยากเป็นสะพานสายนั้น
ผมทำงานโปรแกรมเมอร์มากว่าสิบปี คุ้นเคยกับการแตกทุกอย่างเป็นตรรกะและขั้นตอน นี่คือด้านเหตุผลของผม ผมอยากให้การเชื่อมต่อแม่นยำ ทริปไม่หลุด และทุกขั้นตามรอยได้
ซัมเมอร์เคยทำสื่อและการตลาด เธออ่านอารมณ์และความต้องการของคนเก่ง และมักได้ยินสิ่งที่ลูกค้ายังไม่ได้พูดออกมา นี่คือด้านความรู้สึกของเธอ เธอออกแบบรายละเอียดที่ทำให้ทริปธุรกิจน่าประทับใจ และจับช่วงเวลาที่ทำให้การเดินทางรู้สึกมีชีวิต
เหตุผลบวกหัวใจ โค้ดบวกผู้คน นี่คือทีมของเรา

ทำไมถึงชื่อ UnseenChina

ส่วนชื่อ UnseenChina (อันซีนไชน่า) มาจากการที่เรานั่งคุยกันแล้วตัดสินใจด้วยกัน
เราอยากให้ทุกคนได้เห็นจีนที่ไม่ถูกแต่งด้วยฟิลเตอร์ และไม่ใช่แค่ภาพผิวเผิน แต่เป็นจีนหลังหมอกจางลง ทั้งความเพลิดเพลินในเรื่องการท่องเที่ยว ความแข็งแกร่งทางธุรกิจ และความอบอุ่นทางวัฒนธรรม
ยินดีต้อนรับให้ทุกคนก้าวออกมาสำรวจแบบเดียวกับผมในตอนนั้น
ครั้งนี้ เราจะเดินไปด้วยกัน
อยากอ่านภาพรวมสั้น ๆ หรือพร้อมวางแผนทริปไปด้วยกัน?
